Sa iyo-- na may marka ng kalayaan

Inihapag ko na ang lahat

Ang aking pagdududa't pangamba,

Ang aking sigarilyong unti-unting naabo,

Ang aking nakaraang, lumipas na lang,

hindi naman kumonot ang iyong noo

wala naman halong pakla ang iyong labi

magaan mo itong isinilid

at inipon sa iyong mga palad

Inilibot kita sa buong kalunsuran,

sa saglit na pagsakay at pagbaba sa ating biyahe

habang nakakapit ang iyong daliri sa aking kamay

kinakabisado ko ang iyong mukha,

Babaunin ko ito,

kakamustahin,

papanaginipan,

para pagdating ng susunod na buwan

ay tantyado ko na ang mga marka ng aking pagsinta

Inabot mo sa akin ang iyong iniisip

Ibinalot ng mga kwento

Inihabi sa mga tula

atsaka ipinarinig ang iyong tinig

na may aliw-iw ng dagat

ng kalayaan at ng pag-asa

"magkikita tayong muli"

sabi mo

naramdaman ko ang pisil sa aking pisngi

dumaplis sa hangin ang iyong halimuyak

at mula sa kinaroroonan mo ay humampas

ang iyong saglit na pamamalagi sa aking gunita

Sa iyo-- na may marka ng kalayaan

Gusto kong habulin ang malaking ibon

na inangkasan mo sa iyong paglayo

Sana'y mabigat na ang kaniyang inaakay

para hindi ka na lang niya pinasan

O di kaya'y habang naghahanda

pumahimpapawid

ay naikulong kitang muli sa aking mga bisig

sa akin-- ka na muna..

Kahit kaunti pang saglit..

kahit ngayon lang

kahit hanggang mamaya

kahit hanggang bukas..

Ang kasawian ay hindi repleksyon ng kahinaan

Ngayong halalan, ating maitatala sa numero ang tatlong buwang pinaghandaang pagod. Dito, atin nang masasalat ang mga pangako, plataporma at mga pahayag na nagmula sa ating napiling kandidato. Dito, atin nang hahamunin ang lahat ng bagong mauupo.

Para kay Aquino: hamon ko ay hustisya at lupa, para sa libo-libong magsasaka sa kaniyang mga hacienda. Hamon kong gawan ng paraan ang problema ng bayan sa sahod (patas at nakabubuhay) , trabaho (disente at regular na trabaho para sa mga manggagawa), edukasyon (libre at dekalidad na edukasyon sa lahat ng antas) at karapatang pantao (buksan muli ang peace talks at hustisya para sa mga biktima ng pampolitikang pamamaslang). Tapusin ang VFA (para sa karapatan ng kababaihan at ng mga OFW sa loob at labas ng bansa) at magpatupad ng programa para sa pambansang industrialisasyon (tanggalin ang EVAT at RVAT, magkaroon ng masmataas na prayoridad sa batayang pangangailangan ng bansa katulad ng bigas, kuryente, patubig, pabahay atbp).

Pagkatapos ng labin-dalawang oras ng pagbabantay ng boto, mula sa magulong proseso ng pagsusubo ng balota sa pcos machine, sa mga di nakaboto dahil sa nawawala ang pangalan sa listahan, sa mga nanginginig at pinapasmang kamay, sa mga nagbubugan sa gitna ng pila, sa mga nang-away ng BEI, sa mga sirang PCOS machine, stampede sa bilangan, barilan sa ibang lugar at marami pang iba karanasan na nakatala na sa kasaysayan at sa puso nang mga sumubaybay at kahit papaano ay umaasang may mangyayaring pagbabago. Hindi ang halalang ito ang sagot sa ating inaasam na pagbabago, at silang mauupo ay may malaking katungkulan na tuparin at sumalungat sa kinasanayan nang sistema sa gobyerno. Nasa ating kamay pa rin ang pagigiit at pagbabantay sa kanilang susumpaang tungkulin.

Kahit na hindi ako nakaboto, at hindi nanalo ang mga gusto kong kandidato, umaasa pa rin akong sila ang mga masnararapat na maupo sa puwesto dahil sa kanilang pagsusulong ng tunay na platapormang magsisilbi sa bayan. Hindi lang ito usapin ng pag-asa at paglaban o ng magandang laban, ito ay dapat lapat sa lupa at tuloy-tuloy na paglaban.

“ hindi bawal mangarap ang mahirap, basta’t may tiwala sa maykapal at may panindigan..”

Ang kasawian ay di repleksiyon ng kahinaan, ito’y pagpapatuloy ng ating nasimulan. Ito’y simula ng tunay na laban para sa tunay na pagbabago. Hindi lang ang mga nakadilaw ang bayani. Tayo na patuloy na nangangarap ang magpapasya sa ating hinaharap.

Umaasa sa 2010

Tuwing nagpapalit ang taon, di ko maiwasang balikan ang nakalipas na mga taon sa aking buhay. Hindi ko maiwasang umasa at mag-alala, mangarap at magpasya. Naipaghahambing ko ang mga pangarap ko noon at ang aking mga napagpasyahan na tahaking landas.

Sa edad kong bente-kwatro,dapat kasal na ako, may sarili ng pagkakakitaan o kahit papaano may makakasama na sa aking pagtanda. Subalit *hehehe* madaming nangyayari, kaya mas pinili kong *kahit papaano* ay mabuhay ng simple. Pinipilit kong baguhin ang sarili ko sa paraang sana bandang huli ay matanggap ko mismo ang di na matutupad na mga plano at ang mga di na mababalikang pagpapasya.

Minsan iniisip ko tuloy kung tama nga ba ang aking naging desisyon. Mula sa aking trabaho hanggang sa mga nangyari sa aking mga relasyon. Malaki ang pagbabago sa bawat araw, sa bawat mensahe, sa bawat salita, sa bawat suliranin at sa marami pang ibang aspeto ng buhay. Natuto akong bitiwan ang ibang mga mahahalagang tao sa buhay ko. Hindi ko sinasadyang malimutan sila paminsan minsan at mas lalong di ko sinasadyang kalimutan ang iba ng tuluyan.

Sa bandang huli kasi, alam kong darating sa punto na kailangan kong harapin ang buhay mag-isa. Kailangang hindi ko iasa ang aking kaligayahan sa iba at kailangan rin matuto akong di mangarap lamang, kailangan kong gawin ang mga dapat gawin nang walang halong pag-aalinlangan.

Siguro nga malas ako sa taong 2009, unang araw pa lamang ay tila anino na nang aking buong taon. Madaming kaganapan sa bansa at madaming hindi nasagot na katanungan. Subalit madami din namang kalakasan na nagtulak sa akin para patuloy na tumugon sa pagkakataon. Madalas lang nagbibiro ang tadhana kaya't paulit-ulit akong bumabangon at nadadapa.

Sana nga sa taong ito, umaasa akong kahit papaano, nadadagdagan man ang aking edad, nadadagdagan ang mga pangyayaring sana nga ay makakapaghulma ito sa akin sa mga susunod pang mga taon.

Ang alaala ng EDSA PEOPLE POWER 1986 at ng Hacienda Lusita

Gumising ako kaninang umaga, na umiiyak ang aking ina. Lumuluha pala siya dahil sa pagpanaw ni Cory Aquino, nagtaka tuloy ako, kamag-anak ba namin siya? o close ba sila? Ang sabi naman niya, malaki ang naiaambag ni cory sa sambayanan, malaki ang naging pasasalamat ng pamilya ko sa kaniya, lalo na nung panahon ng batas militar.

Ako naman ay sanggol pa noon nang matapos ang batas militar. Hindi ko na nga maalala, kung hindi sa mga lumang litrato namin nung bata, ang 'L' na hand sign ng LABAN partyi, na ngayon ay madalas na ginagamit pang-asar. Naalala ko paborito ko noon ang kalendaryo namin noon, na pulos nakadilaw ang mga tao, habang nagmamartsa sa EDSA. Nakakapit bisig sila at nasa gitna si Cory. Kahit bata ako, napaintindi na sa akin na kung hindi dahil kay cory, di ko makakasama ang aking ama. :) Nagpapasalamat ako sa kaniya dahil doon.

Kaya hanggang kolehiyo iniidolo ko noon pa si Cory, Cardinal Sin at Lahat ng nakikita ko sa TV na may pinaglalaban. Alam ko ang kalayaan at kapayapaan ay mahalaga, at dahil sila ang nagsusulong nito hinahangaan ko sila. Bandang 2004 nabalitaan ko ang nangyari sa Hacienda Luisita. Nakilala ko ang mga magsasaka mula sa kwento at sa mga litrato na pinapadala ng mga kaibigan ko. Kahit na hindi ako nakasama sa pagpunta sa Tarlac, namulat ako sa katotohanang, hindi pa pala nagkakaroon ng tunay na kalayaan at kapayapaan sa Pilipinas. Hindi pala natapos ang batas militar noong namatay si Ninoy.

Nabawasan tuloy ang paghanga ko kay Cory noon. Pagmamay-ari ng mga cojuangco ang Hacienda Luisita at 9.50 sa isang linggo ang sinasahod ng mga manggawang magsasaka. Nakakadismaya, nakipagsabwatan pa sila sa militar para pahupain ang tensyon sa mga nag-aalsa. Nakakalungkot, hindi ba naalala ni Cory na 9 na beses nag coup 'd eta sa panunungkulan niya noon? Tapos hinayaan niyang pumanig sa kanila.

Sabi naman ng nanay ko, hindi naman siguro si Cory lang ang nagpasya noong panahong iyon, alam mo naman pag sa mga mayayamang pamilya ang mga kalalkihan ang nagpapasya sa usapin sa ari-arian. Siguro nga. Bakit nga ba hindi naging politiko si Kris Aquino?

Hinihintay na lang namin kanina sa balita kung saan ang burol niya, kasi gusto talaga pumunta ng pamilya ko.Biglang sinabi na mag vigil ang isang kompanya ng AFP tsaka isiningit ang mensahe ni Gloria. Ganda na naman ng speech, parang SONA lang. Mapapansin mong binabasa niya lang, at ni walang luhang namumuo sa gilid ng kanyang mga mata. Maganda sana, hindi lang makatotohanan at kung buhay si Cory baka magtaas siya ng "'L"na hand sign, hindi lang para sa LABAN kundi pati na rin sa LOOSER.

Sa kabuuan, pinagpupugayan at pinasasalamatan ko si Pangulong Cory Aquino, sa kaniyang patuloy na kritikal na pag-iingay sa maling pamamalakad sa gobyerno. At sa mga patuloy na tumutunggali at di sumasang-ayon sa CHA-CHA ni Gloria. Isang Taas Kamaong pagpupugay! Hustisya para sa mga biktima ng Hacienda Luisita Massacre!

Huli na ito

Pasensya ka na di ko pa kayang bumati at mangamusta katulad ng dati. Pasensya na at hindi pa rin kinakalawang ang alaala ko. Naalala ko pa ang mga damit na suot mo noong una tayong magkita at ang paborito mong kulay. Maya’t maya ko pa rin binibisita ang multiply site mo. Kaya rin naman ako nag sign-in para tingnan ko binisita mo naman ang site ko. Madalas din chinecheck ang single’s love at couple’s love sa astrology.com, pampalubag loob lang.

Pasensya ka na, inaawit ko pa rin sa pagligo ang paborito nating kanta, yung madalas kong pinapakanta sayo bago ko matulog, kinakanta natin yun kahit paos na paos na tayo noon. Hindi ako makatulog pag di ko naririnig ang boses mo e. Hindi naman ako nagsasawa hanggang ngayon kahit ala na kong ka-duet.

Ni-riring ko pa rin ang lumang number mo, gabi-gabi kahit alam kong nagpalit ka na ng number. Baka sakaling makalusot. Baka sakaling magmiss call ka sa akin kung naalala mo pa number ko. Ina-add kita sa friendster pero di mo na ata chinecheck. Laos na din kasi.

Paunti-unti ko nang binubura ang mga litrato natin sa multiply at sa pc ko pati yung mga sulat natin inerase ko na. Yung mga messages sa cellphone ang di ko mabura, panu naman ala ng laman message inbox ng phone ko pag ganun. Apat na inbox kasi ang napuno ng pangalan mo. Hindi naman pwedeng iprint para mabalik balikan ko. Nga pala wag mo na sana ako itext pa, lalo na kung gamit ang number nya, respeto naman.

Pasensya ka na talaga ah, kasi hinihintay ko pa rin ang comment mo sa blog ko. Para naman malaman ko kung nabasa mo o kahit i-tag mo ko sa mga notes mo, yun nga lang iba na kasi ang nakalink sa profile mo. Napalitan lang nang isang letter ang pangalan ko. In a relationship na ang status mo ngayon. Sana man lang sinuper poke mo ko para nalaman ko. Kung sabagay nakapost naman sa homepage ko.

Mabait naman talaga siya ng makausap ko, mas matinong kausap. Hindi naman siguro kayo mag “MU” kasi madalas naman kayong mag “I love you” at “I miss you”, hula lang. Pasensya ah madalas kong sabihin din sayo kahit alam kong allergic ka sa mga salitang iyon, siguro magaling ka na ngayon. Di kasi ko makabili ng yakapsul at halikspirin, naubos ang pera ko sa text, tawag at round trip na airplane fare. Huwag kang mag-alaa hindi naman kita sisingilin. Salamat ah at natuto na akong maging “caLLoused”, “frozen” na nga ako sa drizzled na pangyayari sa mundong ito.

Siguro masaya ka naman ngayon kasi madaming nagmamahal sayo. Sana di lang kami ego trip kaya mo dinadagdagan ang listahan mo ng Flirt, MU, at Ex. Saan kaya ako nakabilang dun? Wag ka mahaggard kung dumagdag ako. Huli na din naman ito. Kahit papaano natuto naman ako. Akala ko kasi kakayanin pa natin at naiintindihan mo.Akala ko kasi masasanay ka na sa agwat. Akala ko kasi sinulit mo ang mga panahong magkasama tayo. Pampalubag loob pala un para di ka maguilty. Tapos na pala at hindi mo pala naintindihan.Sana nga maging ok na ang relasyon nyo, tumagal kahit papaano. Gusto ko man hangarin ang kaligayahan niyo. Sana ako naman maging masaya, masaya ka na naman e.